برخي از آنها حكم اسناد تاريخي را دارد. مثلاً او در سال 1365 يا پساز آن تاريخ فتح
الكساندريا1 و پتر
اول لوزينيايي (متوفا 1369) را نوشت. مورخان آن جنگ مكرر از گيوم دو ماشو نقل قول كردهاند. همان منظومه و منظومهٴ ديگري بهنام چارهٴ بخت حاوي اسامي بسياري از سازهاي موسيقي است. مثلاً در فتح
الكساندريا از صفحهٴ شطرنجي انگليسي نام ميبرد، كه نخستين تلاش براي نصب شستي به يك ساز زهي بوده است.
مهمتر از اشعار او تصنيفات موسيقياش بوده كه بسياريشان بهدست ما رسيده است (برخي در نسخههاي خطي عالي، مانند نسخهاي كه براي دوك ژان دوبري برادر شارل پنجم و مجموعهدار بزرگ تهيه شده است). اين آهنگها تقريباً همهٴ شكلهاي موسيقي آن عصر را نشان ميدهد كه برخيشان بسيار پيچيدهاند.2 او وزن دوتايي و نيمگرد را بهكار برد. مختصر آنكه نخستين شارح يا مروّج ((هنر نو)) در فرانسه بود كه معاصر پيرترش فيليپ ويتري آن را بهخوبي توصيف كرد.
شاهكار او سرود نيايش چهارصدايي است، كه گفته ميشود آن را براي تاجگذاري شارل پنجم در سال 1364 در رنس ساخته است. درمورد تاريخ آن هيچ سند كتبي در دست نيست، ولي موضوع قابل قبول است. اين سرود نيايش تاجگذاري قديمترين آهنگ شناخته شدهٴ چند صدايي است. سرود نيايش تورنه كه سازندهاش معلوم نيست، چندان قدمتي نسبت به آن ندارد (نيمهٴ اول سدهٴ چهاردهم) و خيلي كمتر از آن همگن است؛ بيشك مجموعهاي از آهنگهاي مختلف است كه افراد مختلفي در زمانهاي مختلف ساختهاند. سرود نيايش ماشو نقطهٴ اوج يكرشته تلاشها و تجربههاي طولاني براي افزودن بر زيبايي نواي ارگ و آواز بود؛ همچنين آغاز يكرشته آهنگهاي تازهاي بود كه به سرودهاي نيايش ژوسكَن دِپره (متوفا 1521)، رولان دو لاسو و پالسترينا (هردو متوفا 1594) انجاميد.
آوازهاي گيوم، در سه يا چهار بخش ديني، يا عرفي بود؛ در مورد اول، كلمات به لاتيني بود و در مورد دوم به فرانسه. دستكم دو تا از آوازهايش دو زباني است.
گرانبهاترين نسخههاي خطي آهنگهاي موسيقي او در كتابخانهٴ ملي پاريس است.
دوتايشان چنان قديمي است كه ممكن است زيرنظر خود او تهيه شده باشد. يك نسخهٴ مصور زيبا از اشعار ماشو در كتابخانهٴ پيرپنت مورگان نيويورك موجود است. اين نسخه (ش 396) شامل بسياري اشعار منتشرنشدهٴ اوست و
راه فقر و ثروت از ژاك برويان، زيباي
سنگدل از آلن كارتيه و تسليات فلسفهٴ بوئتيوس به زبان فرانسه همراه آن صحافي شده است. اين نسخهاي قطور